^{تمام روز در آیینه گریه می کردم}

^{بهار پنجره ام را}

^{به وهم سبز درختان سپرده بود}

^{تنم به پیله ی تنهاییم نمی گنجید}

^{و بوی تاج کاغذیم}

^{فضای آن قلمرو بی آفتاب را آلوده کرده بود}

^{روبه روی آینه ی بی احساس اتاقم می ایستم و به دخترکی که با بی اعتنایی بهم خیره شده نگاه می کنم....}

^{یه دختر جدی که داره تمام سعیش رو می کنه تا بی احساس به نظر بیاد.....}

^{وقتی بیشتر نگاهش می کنم حس می کنم آشناست....}

^{سکوت عذاب آورش که سرپوشیه برای فریادهای زیر خاکسترش لحظه هامو پر کرده....}

^{میخوام دستام رو ببرم جلو تا دستاش رو بگیرم....}

^{اما شوقی نداره...انگار می خواد از من فرار کنه!
از دختری که یک عمر گستاخانه روبه روش ایستاده و بهش لبخند زده!
دخترک نگاهش رو از من می دزده تا نتونم درون مضطرب و پوچش رو ببینم....}

^{با دلهره ازش می پرسم:تو هنوزم با خاطراتت زندگی می کنی؟}

^{بدون هیچ حرفی دستش رو بالا میاره و دفتر خاطرات رنگ و روفته اش رو که پایین تختش داره خاک می خوره نشون می ده......}

^{و من به گورستان یادگاریهاش خیره میشم....}

^{وقتی سرم رو بر می گردونم دختر رو می بینم که به دور دستها خیره شده و چشماش پره از بلورهای درخشان اشک....}

^{دستم رو جلو می برم و دست یخ زده اش رو می گیرم....}

^{و او بدون هیچ پروایی از شنیده شدن صداش قصه ی اشک هاش رو برام میگه....}