_{چشمانم را باز کردم.}

 _{تنها چیزی که دیدم تاریکی و سکوت بود.}

 _{سکوتی که حتی صدای من در آن خفه می شد.}

 _{فریاد زدم.}

   _{کمک خواستم.... اما فریادم در این سکوت مبهم بی صدا شد.}

 _{اشکی از چشمانم بر روی شن های ساحل ریخت.}

 _{در پی آن هزاران اشک راهی دریا شدن.}

 _{می خواستم خود را به دریا نزدیک کنم.}

 _{اما هر چه پیش می رفتم به آبی نمی رسیدم.}

 _{نمیدانم شاید در آن تاریکی من به دریا نرسیدم.}

  _{سر خود را بر روی شن ها گذاشتم.}

 _{و یاد روزی افتادم که با ماه سخن می گفتم.}

 _{با او از تنهایی و درد می گفتم.}

 _{اما حالا هر چه دنبال نشانی از اون ماه تابان بودم.}

 _{چیزی به دست نمی اوردم.}

 _{چشمانم را بستم  چون فکر می کردم}

 _{شاید با باز کردن دوباره ی چشمانم بتوانم دریا و ماه را ببینم.}

 _{اما هیچ چیز دریغ از یک نور کم حال...}

 _{دستانم ناخودآگاه  دیگر تکان نخوردن.}

 _{هر چه سعی کردم دستانم رو جا به جا کنم.}

 _{اما آنها از کار افتاده بودن...}

 _{خواستم بر اوی پاهایم بایستم.}

 _{اما پاهایم توانایی وزنم را نداشتند و مرا به زمین کوبیدند.}

 _{حالا دگر هیچ حسی در پاهایم نبود.}

 _{بغض در گلویم داشت مرا خفه می کرد.}

 _{که ریختمش بیرون و باریدم.}

 _{مانند اون آسمونی که از انسان هایش  خسته شده.}

 _{فقط چند ثانیه گذشت که حتی  اشک در چشمانم برای همیشه محو شد...}

 _{من نه می توانستم ببینم.}

 _{نه می توانستم فریاد بزنم.}

 _{نه می توانستم بشنوم.}

 _{نه می توانستم راه بروم .}

 _{نه می توانستم  دستانم را تکان دهم.}

 _{نه می توانستم اشک بریزم.}

 _{و در همان لحظه حتی دگر نفس هم نکشیدم...}

 _{بله.جانم از جسمم گریخت.}

 _{رفت به بالاترین نقطه ای که می توانست خودش را در حالتی}

 _{که بر روی زمین آرام خوابیده ببیند...}

 _{ناگهان به نقطه ای دگر خیره شد...}

 _{به فکر فرو رفت و به حالت تعجب گفت:}

 _{او من هستم.}

 _{اما زنده!!!!}

 _{او داشت گذشته ی خود را می نگرید.}

 _{او با دیدن گذشته ی خود به سوال هایش  رسید...}

 _{که من چرا باید این گونه از دنیا می رفتم؟}

 _{او در جوانی دلی را شکست.}

 _{دلی که شور عشق در خونش جاری بود.}

 _{تازه فهمید که در جوانی دلی را با بی رحمی به زمین کوبید.}

 _{و با لبخندی تلخ از کنارش گذشت...}

 _{دل زخمی که در آن شور عشق در زیر خاکهای سخت دفن شد .}

 _{به او  التماس می کرد.}

 _{اما او دریغ از یک نگاه!!!}

 _{وبه راه خود ادامه می دید.}

 _{چنان او را بر زمین زد.}

 _{که زمین ناله ای از سر درد کشید.}

 _{او از کنار دل بی پناه گذشت و او را با دنیایی از درد تنها گذاشت.}

 _{(و اینک این بود که او این چنین از دنیا رفت.)}