_{{تنها میان تن ها چه عاشقانه مانده ام}
.}

_.

_{تنها میان تن ها چه عاشقانه مانده ام}

_{در بیهودگی انتظار پیوستن به تو چه بی صبرانه مانده ام}

_{چه خوانه دوریت را بر سردر خانه نوشته اند}

_{و من در نخواندن آن چه پافشارانه مانده ام}

_{چه بسیار است دورویی ها ، فراموش کردن ها و گفتن ها}

_{و من در این هم همه چه صادقانه مانده ام}

_{رفیقان با نارفیقی خود رفیقند}

_{من هنوز با آنان چه دوستانه مانده ام}

_{خاستگاه من کجاست که من آن جا قنودن خواهم}

_{من در پیمودن آن چه عاجزانه مانده ام}

_{تنها میان تنها چه عاشقانه مانده ام}

 _{بقیه شعرها در ادامه مطلب...}

_{خبر مرگ من آرام در صدایت ریخت}

  _{ناگهان شانه هات لرزید ند}  

  _{چشم ها را کلافه}   

   _{پشت سر هم باز و بسته می کردی}

_{روی مرطوب گونه ات آرام قطرهایی درشت غلتید ند}

_{صبح تاریک و سرد بهمن ماه از دهان ها بخار می آمد}

_{مرده ها را به نوبت انگاری توی غسالخانه می چیدند}

_{دست بی اعتنا و سنگینی که مرا روی تخته می شست}

_{چشم های غریب و غمگین ات پشت دیوارها نمی دیدند}

_{مثل تازه عروسها وقتی پیکرم را سپید پیچیدند}

_{بعد از آن دست دیگری آمد پلک سنگین و خیس من را بست}

_{برای ابدیت بست چشمم را…!!}

_{چشم های تو دیگر از امروز گریه های مرا نمی دیدند}

_{زیر سنگینی تابوت انگار دلم از ترس و غصه می ترکید}

_{مشتی از خاک های بی وقفه توی آغوش باد رقصیدند}

_{هی سرت داد می زدم …..!!}                       

  _{برگرد…..برگرد}

_{من از این گور سرد می ترسم}

_{گوش هایت چقدر کر شده بود..!}

_{حرفهای مرا نفهمیدند}

_{گریه های تو کلافه ام می کرد}

_{ناله هایم بلند تر شده بود}

_{اسکلت های پیش کسوت تر گورستان به من و ناله ام خندیدند}

_{هق هق تو شدیدتر می شد}

_{چون روال همیشگی هر کسی سوره ای خواند و دور شد از من}
                         

 _{خدا بیامرزتش….!!}

_{دستهایی فشرد دستت را}

_{صورتت را سه بار بوسیدند}

_{توی پیراهن سیاه خودت مثل یک تکه ماه می ماندی}

_{دلم تنگ میشود بی تو}

_{هم از این گور سرد می ترسم}

_{شهر سرد و بهمن ماه}

_{سایه ات روی سنگ قبرم می لرزید}

_{مثل هر پنجشنبه می آیی}  

_{فاتحه ای می خوانی}

_{من به پایان رسیده ام کم کم}

_{شانه های تکیده ام اینجا زیر باران وبرف پوسیدند}

_{اینجا یا ابری است یا باران می بارد}

_{روی این شهر لعنتی انگار خاک سنگین مرده پاشیدند…..!!}

مرگ من نزدیک است...    در ادامه مطلب

_{به خودم چرا،}

_{اما به تو كه نمي توانم دروغ بگويم!}

_{مي دانم بر نمي گردي!}

_{مي دانم كه چشمم به راه خنده هاي تو خواهد خشكيد!}

_{مي دانم كه در تابوت ِ همين ترانه ها خواهم خوابيد!}

_{مي دانم كه خط پايان پرتگاه گريه ها مرگ است!}

_{اما هنوز كه زنده ام!}

_{گيرم به زور ِ قرس و قطره و دارو،}

_{ولي زنده ام هنوز!}

_{پس چرا چراغه خوابهايم را خاموش كنم؟}

_{چرا به خودم دروغ نگويم؟}

_{من بودن ِ بي رؤيا را باور نمي كنم!}

_{بايد فاتحه كسي را كه رؤيا ندارد خواند!}

_{اين كارگري،}

_{كه ديوارهاي ساختمان نيمه كاره كوچه ما را بالا مي برد،}

_{سالها پيش مرده است!}

_{نگو كه اين همه مرده را نمي بيني!}

_{مرده هايي كه راه مي روند و نمي رسند،}

_{حرف مي زنند و نمي گويند،}

_{مي خوابند و خواب نمي بينند!}

_{مي خواهند مرا هم مرده بينند!}

_{مرا كه زنده ام هنوز!}

_{(گيرم به زور قرص و قطره و دارو!)}

_{ولي من تازه به سايه سار سوسن و صنوبر رسيده ام!}

_{تازه فهميده ام كه رؤيا،}

_{نام كوچك ترانه است!}

_{تازه فهميده ام،}

_{كه چقدر انتظار آن زن سرخپوش زيبا بود!}

_{تازه فهميده ام كه سيد خندان هم،}

_{بارها در خفا گريه كرده بود!}

_{تازه غربت صداي فروغ را حس كرده ام!}

_{تازه دوزاري ِ كج و كوله آرزوهايم را}

_{به خورد تلفن ترانه داده ام!}

_{پس كنار خيال تو خواهم ماند!}

_{مگر فاصله من و خاك،}

_{چيزي بيش از چهار انگشت ِ گلايه است،}

_{بعد از سقوط ِ ستاره آنقدر مي ميرم،}

_{كه دل ِ تمام مردگان اين كرانه خنك شود!}

_{ولي هر بار كه دستهاي تو،}

_{(يا دستهاي ديگري، چه فرقي مي كند؟)}

_{ورق هاي كتاب مرا ورق بزنند،}

_{زنده مي شود}

_{و شانه ام را تكيه گاه گريه مي كنم!}

_{اما، از ياد نبر! بيبي باران!}

_{در اين روزهاي ناشاد دوري و درد،}

_{هيچ شانه اي، تكيه گاه ِ رگبار گريه هاي من نبود!}

_{هيچ شانه اي!?}

_{بقیه در ادامه مطلب...}